« Önceki ::
uzun bir aradan sonra tekrar buradayım. sık sık ziyaretlerim olacak blogdaşlara ve yürekten merhaba'larım...
nerdeydim nasıldım nasıl geçti çok önemli değil artık. geldim ya :) önemli olan o.
ayağımın tozu ile herkesin bayramını kutluyor ve hayırlara vesile olmasını temenni ediyorum. her şey dilediğimizce duamızca olur inşAllah...
selam ve dua ile.
suskun firatsa.
sade bir sonsuzluktayım.
yürüyorum,yürüyorum...
yürüdükçe sonsuzluk uzuyor, ben bir parça daha eriyorum.
...ta sonsuzluğa karışacak sevdanın bir kahramanıyım...
!
Sana biriktirdiğim, o küçük ama sevdası kocaman yüreğimde sakladığım cümleleri döktüm satırlara. Sana söylenmemiş, dudaktan dökülmemiş, yüreğimde saklı kalan bazısı umutlu bazısı deniz dibine vuran umutsuzluklar taşıyan saklı cümleler...
Bir gün bir söz döküldü yürekten.
“Söz özüne ihanet etmişse: yollar geri dönülmez zamanların esiri olmuştur.” Diye.
Kırık dökük anlarımdan biriydi ve bu cümle sitem haykırıyordu bir yürekten diğer yüreğe.
“sen&ben, biz” iken; hayat bizlere altın tepsi içerisinde “ayrılığı” sundu. Bizler ayrılığa kucak açarak, verdiğimiz sözlere ihanet ettik. Lakin o yalancı ayrılığın hesaplayamadığı yüreklerde bıkmadan taşıdığımız sevgi kümesi olmuştu.-ki aynı nedendi bu günde bile bu cümleleri satırlara döktüren- biz yıllar önce sözümüze ihanet ettik. Zaman geçti! Söz özünü kaybetti. Bizler zamanı geri getireme/z/dik. Şimdi yürüdüğümüz yollar geri dönülmeyen zamanlara esir...
“yaşamak: gözlerinde zamanı durdurmaktır.”
Kalbim heyecanlı heyecanlı çarpıp, nefes almalarım sıklaşıyorsa; dizlerim beni taşıyamaz bir hale gelip, yüreğim sadece sende bulduğu mutlulukla coşuyorsa ben gözlerinde yaşıyor ve zamanı unutmuşumdur.
“senli mutluluklar yaşamak isterdim.”
Bil ki sensizsem, en büyük mutluluğumda yüzümü saran o kocaman tebessümün en olmadık yerinde, sana dair bir burukluk vardır. Bil ki yanımda adın mutluluk, mutlulukta sen olmuşsundur.
03-10-2008 saat :01,30
sevgili dostlar...
hayırlı cumalar...dualarda buluşuruz inş..
çaylarınız hazır :)))
Uzun bir zamandan sonra: ilk defa…
Gelmeyişlerim kayboluşlarım uzun zaman aldı bu kez. Bazen karanlıklarda kayboldum bazen de gri hayaller içinde yitirdim kendimi. Çoğu zaman ürperdim, içimdeki çocuğu (ürkek ve narin çocuğu) ağlattım elimde olmadan. Ben ağlayamadan, ağlayışlarını seyrettim sessiz sedasız.
Güneşsizdim. Işığımı yitirmiştim. Karanlıktı her yanım. Bir sihirli el bekledim durmadan. Bir mucizeyi aradım yürüdüğüm tenha sokaklarda.umudu hiç yitirmeden.
İşte her şey yine değişti. Ne oldu da değişti anlayamadım. Penceremden güneş doğmakta yine… Ben her zaman ki köşemde her zaman ki duygularla yelken açtım maviliklere. Kaptanı ben olan geminin konuğu her zaman ki sen oldun ve biz…
Ve biz...bu kez...
...bu kez yitirmeyelim çocuksu hayallerimizi.